Mijn ervaringen met “uitstappen” of “verstappen”?

Tja ik wil heel graag een kanaal zijn voor God waardoor Hij Zichzelf bekend kan maken. Mijn vrijmoedigheid schiet daarin duidelijk te kort tot nu toe. Dus ik ga bidden om vrijmoedigheid en gelegenheden en dat God mij laat zien voor wie etc. Zo ga ik dan met dat in mijn achterhoofd (is dat het probleem, moet het in mijn voorhoofd zitten?) naar de winkels en probeer alert te zijn…

De eerste keer word ik niet echt ergens bij bepaald totdat ik op mijn fiets wil stappen om naar huis te gaan. Daar staat een meneer een sigaretje te roken en als ik hem zo zie staan heb ik het idee dat hij niet erg vrolijk is. Terwijl ik mijn fiets van het slot haal, komt het woord HOOP in me op.

Hmmm, hoop ja, dat zou weleens God kunnen zijn. Ik kijk die meneer nog eens goed aan en zie dat hij op slippers loopt met blote voeten. En het is echt geen zomer meer. Hoezo hoop, denk ik dan. Moet ik hem nu gaan zeggen dat er hoop is terwijl hij daar staat met zijn blote voeten in die slippers?
Pff moeilijk hoor; en die mevrouw die naast me staat om haar fiets te pakken zal het ook wel raar vinden. Lijkt me niet zo’n goed plan. Ik stap op mijn fiets en vertrek. En ja nog geen 100 meter verder heb ik al spijt! En zit ik de hele terugweg te balen en God om vergeving te vragen dat ik niet de kans heb waargenomen

Thuis heb ik het met Vader besproken en beleden en mijn worsteling bij Hem neergelegd. Wat Vader toen tegen mij zei, is Exodus 33:14-17!! Vader zei dat Hij met me mee wil gaan om me gerust te stellen! Ja dat is zeker iets wat ik nodig heb! Dat is een fijn idee!

Opnieuw ben ik gaan bidden en heb gevraagd voor nieuwe mogelijkheden. Het winkelcentrum weer in een week later en daar sta ik aan de kassa bij de Action. Ik krijg een gesprekje met de mevrouw achter mij en ze vertelt dat ze last van haar schouder heeft terwijl ze de boodschappen op de band zet. En ineens gaat het door mijn hoofd: “He, dat is iets waar ik voor kan bidden …” Maar ondertussen word ik zelf geholpen aan de kassa. Als ik klaar ben, is voor mijn gevoel het moment voorbij. Bovendien heeft ze duidelijk haast, ik stoor haar waarschijnlijk alleen maar. Sta een beetje te treuzelen en me af te vragen hoe ik het aan moet pakken maar het moment is voor mijn gevoel duidelijk voorbij en alles wat ik nu nog doe, zou geforceerd overkomen.

Weer met een baalgevoel naar huis gefietst. Helaas heb ik opnieuw een schitterende kans om te bidden niet gebruikt. Realiseer me dat ik op zulke momenten van binnen allerlei argumenten heb en krijg om het maar niet te doen. En achteraf heb ik spijt. Als ik er later over nadenk, dan besef ik dat ik op zo’n moment kies om mee te werken met een geest van angst, mensenvrees, in plaats van de Geest van het Zoonschap!

Het feit dat ik bedenk dat ik mensen lastig val en ze stoor in hun bezigheden is voor mij ook een drempel. Terwijl dat eigenlijk een leugen is omdat als ik God “breng” wat voor hen geen “storen” is maar juist goed nieuws dat ze niet zouden willen missen als ze in de gaten krijgen waar het om draait. Ook de gedachte dat het misschien niet de juiste persoon is waar ik voor bid, snijdt geen hout. Jezus heeft allang de opdracht neergelegd om te GAAN en ALLE volken tot Zijn discipelen te maken.

 

En zo zit ik achteraf thuis mijn falen te analyseren en kom ik tot de conclusie dat ik me behoorlijk laat leiden door angst en leugens. Het Koninkrijkdenken is bij mij duidelijk nog niet zoals het moet zijn.

 

Het is wel lief dat Vader steeds opnieuw kansen geeft, alleen ze komen soms zo onverwachts dat ik er niet op ingesteld ben. Het is dus ook nog niet echt een levensstijl.

 

Terwijl we ’s morgens vroeg naar het JOVO-weekend rijden, staat er een auto aan de zijkant van de weg stil en achter het stuur zit iemand helemaal scheef weggezakt. Wij stoppen een eindje verder en ik loop er snel naar toe. Een meneer zit met een zuurstofmasker op en geeft aan dat het heus wel goed met hem gaat maar dat hij last heeft van clusterhoofdpijn. Ondertussen zijn er een aantal andere auto’s ook gestopt en komen er anderen aanlopen. Terwijl ik daar zo sta, schiet het door mijn hoofd: ”Ik kan bidden voor deze man!” En meteen ook de gedachten: “Nee joh, we staan hier de hele weg te blokkeren, auto’s kunnen er niet door en je staat in de weg!” De man geeft aan dat het allemaal oké is en ik krijg het idee dat hij ons liever kwijt dan rijk is. We stappen weer in en rijden door. Ondertussen zeggen we tegen elkaar: hadden we niet voor die man moeten bidden?! We doen het alsnog in de auto, lekker veilig, maar oh zo onbevredigend

 

Kortom tot nu toe niet echt de getuigenissen waar je blij van wordt, toch heb ik er wel wat van geleerd:

– God is erbij en gaat met ons mee om ons gerust te stellen
– De Opdracht ligt er al; ik heb geen extra bevestiging nodig
– We hebben de Geest van Zoonschap en niet de geest van bangheid
– We “storen” niet, dat is in feite een leugen die ons vastzet, de waarheid maakt vrij (om te bidden)

De volgende keer ben ik met deze wapenrusting op pad gegaan, me realiserend waar mijn kwetsbare punten liggen en wat God erover zegt. En jawel hoor, zowaar heb ik daarna wel gebeden voor twee dames. Wat het uitgewerkt heeft, weet ik niet, ik heb ze daarna niet meer gezien.

Het maakt niet uit, ben blij dat ik ben uitgestapt 🙂